Νίκος Πορτοκάλογλου - Το πλοίο θα σαλπάρει!
     Νέα δισκογραφική δουλειά και ζωντανές εμφανίσεις!

«Πολλές φορές η μουσική μας πιάνει στα πράσα, μας πιάνει στον ύπνο»
Συνέντευξη στον Οδυσσέα Ιωάννου
9/10/2007
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Ν.ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ ΣΤΟΝ Ο. ΙΩΑΝΝΟΥ
«Πολλές φορές η μουσική μας πιάνει στα πράσα, μας πιάνει στον ύπνο»


Ιωάννου: Αφορμή για την κουβέντα μας είναι η διπλή συλλογή «εκτός σχεδίου» που περιλαμβάνει κομμάτια που έχεις τραγουδήσει σε δίσκους φίλων, τραγούδια που έχεις γράψει για φίλους αλλά και μερικά ανέκδοτα. Όμως θα ξεκινήσουμε διαφορετικά… από τη συναυλία του Springsteen στο Μιλάνο. Πώς πέρασες;

Πορτοκάλογλου: Μagic, όπως λέει και ο τίτλος του δίσκου. Έπαιξε πολλά κομμάτια από το τελευταίο cd και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι οι Ιταλοί fans ήξεραν όλα τα καινούρια τραγούδια απέξω. Βέβαια ο λόγος που ήθελα να βρεθώ εκεί -πέρα από τη νέα του δουλειά- ήταν ότι εμφανιζόταν στη σκηνή με την e-street band, την κλασσική μπάντα του. Ήταν μια γιορτή.

Ιωάννου: Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι ο Springsteen δεν είναι κάτι μουσειακό. Δεν πηγαίνεις δηλαδή να δεις κάποιον επειδή είναι η παιδική σου αγάπη. Πηγαίνεις να δεις ένα μουσικό που έχει έντονο παρόν. Γιατί ειδικά στην Ελλάδα, υπάρχει μια φιλολογία του τύπου τι να μας πει ο εξηντάρης, τι να μυριστεί ο εξηντάρης.. . Αυτό νομίζω συμβαίνει μόνο εδώ.

Πορτοκάλογλου: Αυτό έχει αλλάξει πια. Ο μύθος έχει καταρριφθεί εδώ και χρόνια. Ενώ το rock n roll στηρίχθηκε στην ιδεολογία της νεότητας, και σε όλα αυτά τα κλισέ τα οποία είχαν βγει τότε, τώρα αυτοί οι ίδιοι καλλιτέχνες που τα στήριζαν, έχουν καταφέρει στα 60 -65 τους να κάνουν ακόμα δίσκους που αφορούν τους πάντες. Όχι όλοι, αλλά όσοι κατάφεραν να κρατηθούν ζωντανοί και δεν είναι λίγοι. Το ανησυχητικό για μένα είναι άλλο: δεν υπάρχουν σήμερα τόσο δυνατά καινούρια πράγματα. Διακρίνω στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό μια τάση προς παλαιοπωλείο. Γκρούπ που ενώνονται ξανά και κάνουν δεύτερη καριέρα. Δεν είμαι αντίθετος, όλα αυτά έχουν πλάκα. θα ήθελα κι εγώ να παρακολουθήσω μια συναυλία των Police για παράδειγμα, γιατί ναι, μεν είναι παλιό και ξαναζεσταμένο πράγμα, παραμένει όμως φοβερό γκρούπ. Άλλωστε, έκαναν την πιο επιτυχημένη περιοδεία την περσινή χρονιά. Ωστόσο, είναι απογοητευτικό ότι δεν υπάρχουν φρέσκα πράγματα.

Ιωάννου: Φρέσκα ηλικιακά; Ή φρέσκα στον ήχο ανεξάρτητα με το ποιός τα βγάζει; Γιατί ταυτίζουμε το φρέσκο με το νεανικό πάντα;

Πορτοκάλογλου: Όχι εννοώ κυρίως νέους στο χώρο -είτε γκρούπ είτε καλλιτέχνες- που δεν κάνουν αναβιώσεις, απομιμήσεις παλιών πραγμάτων. Έχουμε αρχίσει και στην Ελλάδα να έχουμε αυτό το πρόβλημα τα τελευταία χρόνια. Όλοι μας κουβαλάμε το παρελθόν και όλοι εκεί πατάμε, αλλά έχει σημασία η αναλογία, πόσο παρελθόν με πόσο παρόν. Ευτυχώς, στο τέλος πάντα, κάτι καινούριο σκάει, κάτι εμφανίζεται από το πουθενά και μας διαψεύδει.

Ιωάννου: Είναι δυνατόν να προκύψει κάτι νέο στη μουσική και μόνο εκεί; ; Για να σκάσει κάτι στα μουσικά πράγματα, πρέπει πρώτα να σκάσει στο δρόμο. Η μουσική ακολουθεί τις κοινωνικές αλλαγές, δεν τις δημιουργεί, τις εκφράζει, αφού αυτές συντελεστούν. Είναι λίγο συντεχνιακό ότι η μουσική άλλαξε τον κόσμο…

Πορτοκάλογλου: Είναι λίγο σαν τη κότα με το αυγό αυτό. Δεν ξέρεις ποιό είναι πρώτο και ποιό είναι δεύτερο. Πολλές φορές η μουσική μας πιάνει στα πράσα, μας πιάνει στον ύπνο. Στην δεκαετία του 60 για παράδειγμα κάθε χρόνο συνέβαινε κάτι εντελώς καινούριο και ανεπανάληπτο. Κάθε χρονιά ήταν σαν μια δεκαετία.

Ιωάννου: Το 60 τι συνέβαινε όμως στους δρόμους; Υπήρχε το Βιετνάμ, υπήρχε ο Γαλλικός Μάης.

Πορτοκάλογλου: Φυσικά, παρόλα αυτά πιστεύω ότι κάποιες φορές η μουσική προπορευόταν.

Ιωάννου: Καλά, δεν θα τα χαλάσουμε. Άλλωστε δεν είμαστε οι μοναδικοί εκφραστές της μουσικής πραγματικότητας… Aπό τα λεγόμενα σου, θα μπορούσα να συμπεράνω εντελώς χοντρικά και σχηματικά, ότι περνάς μια φάση απαισιοδοξίας για τα μουσικά πράγματα. Ακούς τα ίδια και τα ίδια να ανακυκλώνονται.

Πορτοκάλογλου: Αν το παρατηρήσεις σε κάθε δεκαετία έβγαινε πάντα μια νέα φουρνιά τραγουδοποιών, τραγουδιστών, μουσικών. Εγώ είμαι από αυτούς που ξεκίνησαν το 80 μαζί με πολλούς άλλους. Το ίδιο έγινε και στις αρχές του 90. Το 2000 όμως διέφερε. Αυτή η δεκαετία ήταν δύσκολη από την αρχή της. Υπήρχαν αντικειμενικές δυσκολίες για κάποιους που προσπαθούσαν να ξεκινήσουν. Ήταν η γνωστή ιστορία με τα reality της τηλεόρασης που υπήρξε μια υστερία. Έβλεπα λοιπόν, από κοντά νέα παιδιά να απογοητεύονται, να αισθάνονται αποκλεισμένοι. Εγώ τους έλεγα ότι σε κάθε δεκαετία είναι άλλοι οι εχθροί, άλλες οι δυσκολίες, οι παγίδες. Πάντα χρειάζεται επιμονή και πείσμα. Εν πάσει περιπτώσει, απαισιόδοξος δεν είμαι. Τώρα τελευταία άκουσα καλούς δίσκους. Το κριτήριο για μένα, όταν ακούω μια δουλειά, είναι αν θα με κάνει να ζηλέψω. Αυτό σημαίνει ότι αξίζει για μένα, με βάζει στην πρίζα, ψάχνομαι, ποιός το έκανε, πως ενορχήστρωσε, τι καινούρια γλώσσα χρησιμοποίησε. Αυτό παραδέχομαι ότι μου είχε λείψει για κάποια χρόνια. Όμως παρατήρησα ότι τελευταία μου άρεσε ο δίσκος του Αγγελάκα, του Παυλίδη, του Δρογώση, του Θανάση Παπακωνσταντίνου και διάφορα άλλα. Βέβαια είναι πράγματα που δεν προέρχονται από καινούρια πρόσωπα. Αισθάνθηκα όμως ότι ξαναζεσταίνεται το πράγμα, ξαναπαίρνουμε φόρα. Επίσης δεν είμαι απαισιόδοξος γιατί βλέπω ότι υπάρχει μια κίνηση στα live. Φέτος, δηλαδή μέτρησα πόσοι χώροι υπάρχουν για να παίξει κανείς ζωντανή μουσική. Θυμάμαι μια εποχή, όχι πολύ μακριά, τέλη της δεκαετίας του 90 που οι χώροι ήταν οι εξής ένας, Μετρό. Τώρα υπάρχουν 15-20 χώροι, οι οποίοι σε γενικές γραμμές πηγαίνουν καλά.

Ιωάννου: Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος ακολουθεί. Τώρα αν δεν πουλάνε οι δίσκοι, όσο πουλούσαν παλιά, είναι οι συνθήκες διαφορετικές, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα τελείως. Αυτή είναι κρίση της δισκογραφίας περισσότερο, και όχι κρίση στο πρωτογενές υλικό, το τραγούδι. Ο κόσμος υπάρχει και γουστάρει αυτό το τραγούδι.

Πορτοκάλογλου: Πραγματική κρίση θα ήταν εάν δεν είχε ανάγκη ο κόσμος αυτή τη μουσική. Και συμβαίνει το αντίθετο.

Ιωάννου: Και θα ήταν ακόμα καλύτερα τα πράγματα αν κάποια τραγούδια, είχαν περισσότερες διόδους επικοινωνίας να περάσουν. Είναι και θέμα δημοκρατίας για μένα πόσοι δίοδοι υπάρχουν στα μέσα ενημέρωσης για κάποιες δουλειές. Αν και ισχύει αυτό που λένε, πως το καλό δεν χάνεται, ωστόσο θέλει και λίγη βοήθεια. Έχουν στενέψει τα περάσματα για πάρα πολλούς δίσκους.

Πορτοκάλογλου: Είναι αλήθεια, στην Αθήνα υπάρχουν μόνο δυο ραδιόφωνα για αυτό το ρεπερτόριο.

Ιωάννου: Φέτος τον χειμώνα, αποφάσισες να μην κάνεις live. Πως είναι η ζωή σου, πως περνάς; Κάνεις βόλτες, ταξιδεύεις;

Πορτοκάλογλου: Εκτός από το ταξίδι και τις βόλτες, δουλεύω σε studio. Κάνω ένα δίσκο με την Βασιλική Καρακώστα, την τραγουδίστρια που είναι μαζί μου τα τελευταία δυο χρόνια. Είναι η πρώτη φορά που κάνω δίσκο με όλα τα τραγούδια δικά μου σε κάποιον άλλο. Κάνω την παραγωγή, ενορχηστρώνω, παίζω τα περισσότερα όργανα. Είναι 6 καινούρια και 5 παλιά κομμάτια. Τα παλιά είναι τραγούδια που έχω τραγουδήσει εγώ σε πρώτη εκτέλεση από την εποχή των Φατμέ μέχρι σήμερα, είναι όμως κρυφά τραγούδια, δηλαδή όχι πολύ γνωστά. Τραγούδια που πιστεύω πως με την γυναικεία φωνή θα βρούν τον στόχο τους.

Ιωάννου: Τι κάνεις, πέρα από το studio; Αισθάνεσαι πιο χαλαρός να κάνεις πράγματα τα οποία έχεις αφήσει;

Πορτοκάλογλου: Κάνω πράγματα που μου έλειπαν. Τα τελευταία χρόνια δούλευα πάρα πολύ, με συνέπεια να μην έχω σαββατοκύριακα. Εύλογα έβλεπα όλο και λιγότερο τους φίλους μου. Τα σαββατοκύριακα ξέρεις, όλοι είναι χαλαροί, εγώ αντίθετα ή δούλευα ή κοιμόμουν. Ξαναβλέπω λοιπόν τους φίλους μου, πάω βόλτες. Έχω αρχίσει να βλέπω προγράμματα.

Ιωάννου: Είναι οι εποχές που παρατηρείς και τον εαυτό σου λίγο καλύτερα;;

Πορτοκάλογλου: Είχα τρομερή ανάγκη να κοιτάξω απέξω αυτή την περιπέτεια της μουσικής γιατί συνειδητοποίησα ότι τα τελευταία δέκα χρόνια δεν έχω σταματήσει στιγμή. Με εξαίρεση μόνο ένα καλοκαίρι που ξεκουράστηκα, παίζω συνέχεια. Είμαι διαρκώς στη διαδικασία να ετοιμάσω κάτι, ηχογραφώ, κάνω πρόβες για παραστάσεις, κάνω περιοδείες.

Ιωάννου: Όλο αυτό το ποσοστό είναι η ανάγκη για να εκφραστείς και τι ποσοστό είναι οικονομικοί λόγοι; Στην Ελλάδα αν κάνεις χρυσό δίσκο δεν αρκεί για να ζήσεις πάνω από ένα χρόνο. Στο εξωτερικό αντίθετα παίρνεις το χρόνο σου. Κάνεις μια περιοδεία στα τέσσερα χρόνια και ετοιμάζεις χαλαρά την επόμενη δουλειά. Προφανώς εδώ, έχεις κάποιες ανάγκες βιοπορισμού.

Πορτοκάλογλου: Αν το έκανα μόνο για οικονομικούς λόγους, θα δούλευα λιγότερο. Θα μπορούσα να ζήσω δηλαδή, δουλεύοντας λιγότερο. Όμως αυτή η τελευταία δεκαετία ήταν πολύ σπινταριστή για μένα. Ήταν ίσως η πιο δημιουργική μου περίοδος. Δούλεψα περισσότερο από όσο δούλευα, όταν ήμουν 25 χρονών. Το είχα ανάγκη, το ευχαριστήθηκα. Έκανα πάρα πολλές παραστάσεις είτε μόνος μου, είτε σε συνεργασίες. Απλώς έφτασε κάποια στιγμή που έπρεπε να βγω έξω από τη γραμμή.

Ιωάνννου: Και τι είδες; Μια πρώτη παρατήρηση;

Πορτοκάλογλου: Αυτό που βλέπω και το οποίο υπάρχει πολύ έντονα και στον περσινό δίσκο μου ως θέμα, είναι η νέα αρχή. Πως δηλαδή μετά από 25 χρόνια διαδρομής κάνεις μια στροφή και βλέπεις, ένα καινούριο τοπίο, μια καινούρια θέα. Θυμάμαι αυτό που μου έλεγε ένας φίλος μου για ένα καθηγητή του στη Σχολή Καλών Τεχνών. Υποστήριζε, ότι όταν ξεκινάς στην ζωγραφική, όλες οι πόρτες είναι πλατιές και χωράς εύκολα να μπεις και όσο περνούν τα χρόνια η πόρτα στενεύει, μέχρι που κάποια στιγμή γίνεται χαραμάδα και χρειάζεται ταχυδακτυλουργία για να περάσεις. Αυτό σημαίνει πως όσο μεγαλώνει η διαδρομή που έχεις πίσω σου, είναι και περισσότερα αυτά που έχεις πει. Αυτές τις πέντε- δέκα έμμονες ιδέες σου, τις έχεις πολιορκήσει από δέκα πλευρές, δεν μένει κάτι άλλο να ανακαλύψεις.

Ιωάννου: Εσύ συγκεκριμένα έχεις δυο κολλήματα σε όλους τους δίσκους. Ένα πρόβλημα είναι οι διαπροσωπικές σχέσεις, όπου καταλήγεις ότι ποτέ δεν γίνονται οι δύο ένας, μένουν δυο και παραμένουν έτσι- με ναυαρχίδα το βουνό, ένα απίστευτο τραγούδι στιχουργικά- και το άλλο κόλλημα σου αφορά ένα προσκλητήριο παλιών φίλων και παλιών αισθημάτων.

Πορτοκάλογλου: Και το ταξίδι, και δυο τρία άλλα πράγματα...

Ιωάννου: Πάντα όμως βαράς προσκλητήριο σε κάθε δίσκο, σαν να σου λείπει κάτι, σαν να έχεις χάσει κάτι...

Πορτοκάλογλου: Είμαι στερημένο παιδί… Αν δεν ήμουν, δεν θα έγραφα τραγούδια. Δεν ξέρω, αν μπορεί να αλλάξει κανείς τα βασικά του θέματα.

Ιωάννου: Όχι, ένα τραγούδι γράφει ο κάθε καλλιτέχνης σε όλη του την πορεία, το ίδιο θέμα επαναλαμβάνει.

Πορτοκάλογλου: Και για τον Springsteen που συζητούσαμε, δεν είναι ότι ακούς κάτι καινούριο. Ακούς όμως πολύ καλές παραλλαγές στα γνωστά του θέματα. Αισθάνεσαι δηλαδή, ότι έχει έμπνευση, ότι προχωράει, ότι εξελίσσεται.

Ιωάννου: Δεν είναι λίγο να σου υπενθυμίζει κάποιος την αλφαβήτα. Δεν χρειάζεται να σου μαθαίνει πάντα καινούρια γράμματα. Αυτό κάνει ο Springsteen. Σου θυμίζει πάλι κάποια βασικά πράγματα που έχουν ξεχαστεί στην πάροδο των χρόνων. Ας μην κάνει το τεράστιο άνοιγμα κι αυτό που κάνει δεν είναι λίγο.

Πορτοκάλογλου: Υπάρχει σε κάποιες περιπτώσεις μια υστερία για την πρωτοτυπία και το καινούριο που θυμίζει καταναλωτική τρέλα. Από την άλλη, σαν μουσικός έχω ανάγκη να αισθανθώ να φυσάει ένα καινούριο αεράκι.

Ιωάννου: Αυτό όλοι το έχουμε ανάγκη. Απλώς είναι νεύρωση να διαβάζεις σε κριτικές- αν και δεν υπάρχει δυστυχώς πια σοβαρή κριτική για την μουσική στην Ελλάδα -καλός... αλλά τίποτα καινούριο. Τι σημαίνει τίποτα καινούριο;

Πορτοκάλογλου: Εγώ πιστεύω ότι είμαι από αυτούς που έχουν παλέψει σε κάθε καινούρια δουλειά να δείξουν κάτι νέο. Είναι η τρέλα μου αυτό, το πάθος μου. Δεν νομίζω ότι οι δίσκοι μου μοιάζουν μεταξύ τους. Αλλά συνήθως, όταν διαβάζω κριτικές, οι κριτικοί θεωρούν ότι όλοι οι δίσκοι μου είναι ίδιοι. Αλλά για να γυρίσουμε στην ερώτηση που μου έκανες, σε αυτή τη φάση του διαλείμματος, κάνω καινούρια πράγματα, μαθαίνω καλύτερα τα προγράμματα στα computer ώστε να μπορώ να είμαι πιο αυτόνομος και να εκμεταλλευθώ αυτό το δώρο της τεχνολογίας. Μέσα από αυτά αισθάνομαι ότι κάτι καινούριο θα βγεί.

Ιωάννου: Θυμάμαι όταν είχε βγεί το θάλασσα μου σκοτεινή, είχαμε κάνει μια κουβέντα σχετικά με το αν αισθάνεσαι ότι από το πουθενά -χωρίς να το περιμένεις ούτε εσύ ο ίδιος- έχει τοποθετηθεί πολύ ψηλά ο πήχης. Σε είχα ρωτήσει εάν αυτό σου δημιουργεί άγχος για τον επόμενο δίσκο. Είχες απαντήσει ότι δεν υπάρχει κανένα άγχος, η γνώμη σου ήταν ότι έκατσε ένα τραγούδι, έγινε πανεθνικό σουξέ, ακούστηκε χιλιάδες φορές, πήρε τα βραβεία του, και τέρμα, το έβαλες στην άκρη.

Πορτοκάλογλου: Τι να έκανα δηλαδή; Να προσπαθήσω για κάτι παρόμοιο; Αποτυχία θα ήταν.

Ιωάννου: Ωστόσο, η εταιρία δεν σε πίεσε να κάνεις ένα δίσκο που εμπορικά θα πλησίαζε τον προηγούμενο;

Πορτοκάλογλου: Καλά, αυτό ήταν το όνειρό τους. Η Δίψα όμως που ακολούθησε δεν έμοιαζε με το Brazilero, ήταν άλλο πράγμα. Ακόμα περισσότερο, αυτό φάνηκε στον τελευταίο δίσκο, το ένα βήμα πιο κοντά.

Ιωάννου: Ξέρω ότι παρακολουθείς την πολιτική κατάσταση. Αισθάνεσαι την ανάγκη να κάνεις κάτι ακραιφνώς πολιτικό; Γενικά δεν είσαι των πολύ θυμωμένων τραγουδιών.

Πορτοκάλογλου: Κοίταξε, μεγάλωσα στη δεκαετία του 70, την εποχή της μεταπολίτευσης και της κυριαρχίας του πολιτικού τραγουδιού και είχα σύνδρομα αντίδρασης του πολιτικού τραγουδιού. Αισθανόμουν ασφυκτικά σε αυτό το περιβάλλον. Συμμετείχα βέβαια στις συναυλίες. Απέφευγα όμως πάντα το πολιτικό τραγούδι που καταλήγει σε τσιτάτο, σε συμπέρασμα, σε κάτι διδακτικό. Αυτό ειδικά το τελευταίο με απωθεί πάρα πολύ. Είναι σαν να σου λέει κάποιος κοιτά εγώ έχω βρεί την αλήθεια και έχω και την ανάλογη δράση, άντε ξύπνα και εσύ, τι κάνεις; Αυτό με ενοχλεί σαν ακροατή οπότε δεν θέλω να το κάνω κι εγώ. Δεν ήθελα ποτέ να είμαι, ούτε οπαδός ούτε και αρχηγός. Τους ακροατές μου τους αντιμετωπίζω πάντα ως συνοδοιπόρους και συνταξιδιώτες.

Ιωάννου: Ωστόσο, σε ότι κάνουμε μας ορίζει και το αντίθετο του. Κάποια στιγμή δηλαδή έγινες αρχηγός των μη οπαδών, είναι και αυτό είναι ένα είδος αρχηγίας. Ο τρόπος δηλαδή, με τον οποίο έκανες κριτική στις κομματικές νεολαίες, στο πολιτικό τραγούδι, σε έκανε άθελα σου ταγό αυτών που αντιπαθούσαν αυτό.

Πορτοκάλογλου: Δεν είναι αρχηγιλίκι αυτό, λες την άποψη σου και όποιοι συμφωνούν, συμφωνούν. Το να το παίζεις αρχηγός είναι ένα άλλο παιχνίδι που έχει τους νόμους του και αυτό το παιχνίδι το απέφευγα πάντα. Τώρα τελευταία βέβαια, έχω αισθανθεί την ανάγκη να μιλήσω πιο ανοιχτά κοινωνικά, πάντα μέσα από ένα λόγο προσωπικό, αλλά δεν ξέρω αν θα μου βγεί. Πολλές φορές προσπαθώ να γράψω πράγματα αλλά μου φαίνονται αποτυχημένα και τα πετάω.

Ιωάννου: Έχεις ανάγκη να ξαναγράψεις λαϊκά τραγούδια;

Πορτοκάλογλου: Δεν γράφω ποτέ κατόπιν σχεδίου. Όταν προκύπτουν πιο λαϊκά τραγούδια τα καλωσορίζω και τα χαίρομαι πολύ. Οι ταινίες σίγουρα, με έχουν βοηθήσει να μπω σε ένα κλίμα και να υποδυθώ και εγώ το ρόλο του λαϊκού συνθέτη.

Ιωάννου : Λαϊκά τραγούδια ακούς σήμερα; Θεωρείς ότι υπάρχει ανάγκη για λαϊκό τραγούδι; Υποτίθεται ότι κάθε εποχή με κάποιο μαγικό τρόπο καλύπτει τις ανάγκες της. Αν για κάποιο λόγο δεν υπάρχει κάτι στη ζωή μας, ίσως δεν το έχουμε ανάγκη. Συμφωνείς;

Πορτοκάλογλου: Δεν μπορεί σήμερα το λαϊκό να είναι το λαϊκό του 60, να είναι ο Καζαντζίδης με όλο αυτό τον πόνο, τον θρήνο για την ξενιτιά…

Ιωάννου: Στιχουργικά, σύμφωνοι. Όσον αφορά τη μορφή όμως; Δηλαδή μια αμιγώς λαϊκή ορχήστρα, με δυο καθαρά μπουζούκια, με λαϊκούς ρυθμούς, και ένα λαϊκό στίχο, όπως τον εννοεί ο καθένας, δεν μπορεί να σταθεί;

Πορτοκάλογλου: Νομίζω ότι βγαίνουν τέτοια τραγούδια από τον Κραουνάκη, από τον Λειβαδά και από άλλους συνθέτες…

Ιωάννου: Κάποιο ξένο δίσκο έχεις ξεχωρίσει;

Πορτοκάλογλου: Της Amy Winehouse.

Ιωάννου: Ψάχνεις ξένες δουλειές;

Πορτοκάλογλου: Ναι, βέβαια. Είμαι από τα θύματα των δισκοπωλείων. Αγοράζω δίσκους από το εξώφυλλο, ή επειδή έχω ακούσει κάτι για αυτούς και πολλές φορές οι μισοί, ή το 1/3 είναι για πέταμα αλλά εξακολουθώ, δεν έχω βάλει μυαλό.

Ιωάννου: Βινύλια παλιά αγοράζεις;

Πορτοκάλογλου: Όχι, το πικάπ το έχω σε αχρηστία. Πάει αυτό.


Επιστροφή στα Νέα     


Copyright 2011 © Nikos Portokaloglou