Νίκος Πορτοκάλογλου - Το πλοίο θα σαλπάρει!
     Νέα δισκογραφική δουλειά και ζωντανές εμφανίσεις!

Τhat's why friends are for...
Γιώργος Χαρωνίτης-Αθηνόραμα
7/1/2010
Τρεις εξαιρετικοί καλλιτέχνες που έχουν σφραγίσει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι κάνουν στον «Σταυρό του Νότου» ένα ροκ πάρτι που μας ενσωματώνει και μας αφομοιώνει απόλυτα. Τρεισήμισι ώρες γεμάτες με τραγούδια ερμηνευμένα ανάμεικτα κι αίσθημα δοσμένο straight...


Ο τίτλος «Με λίγη βοήθεια από τους φίλους μου» δεν είναι για να χαρακτηρίσει τη συνεργατική (ή και κολεκτιβίστικη) φυσιογνωμία του προγράμματος, αλλά για να τονίσει το γεγονός ότι όταν οι φίλοι συναντιούνται, ο χρόνος σταματάει και όσα χρόνια κι αν έχουν να ιδωθούν, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Σαφώς, οι αναφορές στο παρελθόν υπάρχουν, όμως όλα τα τραγούδια και οι μουσικές είναι για να λειτουργούν σήμερα. Κι ενώ στη συνεργασία τους μπορεί κανείς να καταγράψει μια συνιστώσα (ηλεκτρικής ή ροκ φυσιογνωμίας) του ελληνικού τραγουδιού τα τελευταία 30 χρόνια, αυτό που κυριαρχεί στη «συνάντηση» του Νίκου Ζιώγαλα, του Νίκου Πορτοκάλογλου και του Μανώλη Φάμελλου (η σειρά πάει αλφαβητικά, σύμφωνα με τα επώνυμα, αλλά συμβαίνει να είναι και χρονολογική, όπως οι τρεις εμφανίστηκαν «ιστορικά» και καλλιτεχνικά στη σκηνή) είναι η χαρά της γιορτής - ή πιο σωστά του πάρτι.
Η ένταση και η ορμή ενός νεανικού πάρτι είναι τα χαρακτηριστικά της παράστασης στον «Σταυρό του Νότου», στοιχεία που φέρνουν (αβίαστα) στην επιφάνεια τις original διαστάσεις τραγουδιών που όλοι έχουμε αγαπήσει -και μας έχουν συγκινήσει- σ ένα ευρύ χρονικό πεδίο. Θυμάμαι ότι τον Νίκο Ζιώγαλα τον είχα πρωτοδεί στους «Αχαρνής» του Σαββόπουλου, τον Νίκο Πορτοκάλογλου (με τους Φατμέ) στους «Ήχους του Χειμώνα», τον Μανώλη Φάμελλο πιο οργανωμένα κι «επαγγελματικά» στα 90s - αλλά αυτό είναι ένα φλας που έρχεται να τακτοποιήσει μέσα μου τα songbooks και των τριών, τα οποία είναι σπουδαία και καθορίζουν τη φύση και το χαρακτήρα του ελληνικού τραγουδιού σήμερα. Θέλω να πω ότι, ψάχνοντας τη λαϊκότητά μας σήμερα, θα τη βρούμε σε τραγούδια όπως «Αγάπη αν είναι αυτό» του Νίκου Ζ., «Ψέματα» του Νίκου Π., «Η ευτυχία είναι αυτό» του Μανώλη Φ. - και σε πολλά άλλα...
Το τωρινό στάτους είναι στη σκηνή - και δουλεύει σαν γκρουπ, βγάζει μουσική και αίσθημα σαν ομάδα. Ο Ζιώγαλας μου φέρνει στο νου όλο το κύμα της βόρειας παράδοσής μας - αλλά και στιγμές King Crimson. Κλείνω τα μάτια - όπως το συνηθίζει κι αυτός όταν τραγουδάει. Ο Πορτοκάλογλου εκφράζει τη new wave συναισθηματική μου ασάφεια πάνω από 25 χρόνια τώρα - και είναι ο δεσμός με το πανταχού παρόν παρελθόν. Κι ο Φάμελλος προσθέτει την ευαίσθητη κοσμοπολίτικη αγωνία και την περιέργεια ενός μέρους μου που επιμένει να μη χάσει την παιδικότητά του. Και οι τρεις βγήκαν με καλό φετινό δίσκο -η «Στροφή» του Πορτοκάλογλου, η «Στιγμή που κρατάει για πάντα» του Φάμελλου και το «Πέφτω ψηλά» του Ζιώγαλα είναι άλμπουμ που τα ακούμε...
Με αυτές τις σκέψεις, όμως, τείνω να μη δείξω τη συμμετοχή μου σε μια γιορτή, το πάθος της οποίας παραμένει άσβεστο επί τρεισήμισι ώρες και στην οποία μουσικοί και κόσμος γίνονται ένα. Οι τρεις τραγουδοποιοί έχουν, βέβαια, και τις μικρές προσωπικές τους στιγμές, όμως η ενότητα παραμένει αρραγής, τα τραγούδια αναμειγνύονται κι είναι σαν να βρίσκεται ο ένας στο μυαλό του άλλου, σαν να έχει γράψει τα τραγούδια του - ή σαν να έχει δώσει τη βοήθειά του. Έστω και τη λίγη! Στο πάρτι αυτό, βέβαια, ο καθένας τα δίνει όλα - και το περίσσευμά του...

Επιστροφή στα Νέα     


Copyright 2011 © Nikos Portokaloglou